Menu

Gedichten Posts

Bondgenoten

Moeders zijn wij,
herkenning in jouw open ogen.

Meer dan levensgroot
herrees jij uit een zee
die duizend jaren
aan je vrat.

Je brons teruggebracht
tot stukjes puzzel
tot bijna niet meer
zijn.

Hier sta je,
transformatie,
met stille plooien,
gloeiend gelaat.

Zonder woorden bij jou blijven,
delend en wetend:

moeders zijn wij
van tijd bevrijd

Jehanne
September 2006

Naar een vrouwenbrons
in het Nationaal Archeologisch Museum
te Athene

Hieronder de door Stella Timonidou gemaakte vertaling van het gedicht, dat inmiddels naast het beeld hangt in Athene. Stella Timonidou overleed eind 2007 vroegtijdig.

Σύμμαχοι

Είμαστε μητέρες
το διακρίνω στ’ανοιχτά σου μάτια.

Ψηλότερη κι απ’το φυσικό μέγεθος
αναδύθηκες από τη θάλασσα
που σε κατάτρωγε
με τα μικρά δόντια του χρόνου
για μια χιλιετία.

Ο μπρούντζος σου κατάντησε
κομματάκια πάζλ
μέχρι που σχεδόν
δεν υπήρχες πια.

Να’σαι τώρα
μεταμορφωμένη
με ακίνητες πτυχές
και λάμπουσα όψη.

Παρέμεινα σιωπηλή δίπλα σου
συμμετέχοντας και ξέροντας:
είμαστε μητέρες
απελευθερωμένες απ’το χρόνο.

Γεχανε Χιούλσμαν

Σεπτέμβρης 2006

Μετάφραση: Στέλλα Τιμωνίδου

Με αφορμή μπρούντζινο γλυπτό γυναίκας,
Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα

Read More

Rustend

op haar kussen
kijk ik door het stille glas
zien mijn moeders ogen
dezelfde boom, hetzelfde gras
als zij hier ’s morgens wakker wordt?

juni 2000

Jehanne

Read More

Reizigers

in tijd
Zijn wij
Onderweg
in wording
Thuis
in beweging

Jehanne
April 2002

Read More

Red de Reus

een week geleden
stond je open,
hebben zoveel ogen
jouw schoonheid mogen
verkennen.

langzaam kwam dan uit de stad
een stroom van erkennen,
getekende woorden van verzet,
plannen om jou nog te redden.
men werd maar traag wakker,
dat behoud van hun stad,
dat jij niet zou hoeven,
wat ertoe zou doen.

jij was weer levend,
er werd om je gegeven,
je pijnlijke plekken
werden geheeld,
met tijdelijke pleisters.

mensen woonden en sliepen
in je kamers, liepen
op je trappen, zagen
je licht, hoorden je hout
voelden je vloeren.

Jou rest nu hoog boven
de lege, open ogen
van een ongeverfd
klassiek beeld.

je mond met planken weggemaakt,
je mag je niet meer laten zien,
en borden en metalen hekken
verklaren je besmettelijk.

degene die jou heeft gekocht
en voor jou zou moeten zijn,
als een goede huisvader,
bezint zich op de kortste weg:
een platte inrit
naar nog meer blik.

Jehanne
januari 2008

Read More

Mailtje

‘Klak’, je hing de haak
en de lijn was dood.
Geschrokken en boos.
De afgekoelde gloeidraad
die ons zo lang verbond,
broos, zo broos.

Dwars door alle losgeslagen woorden
kwam de ware jij naar voren.
Het was niet de angst je te verliezen,
maar de wil voor ons te kiezen,
diepe sterke wortels
en een wonderlijk verbond,
dat ik jou dat mailtje zond.

Jehanne
Februari 2007

Read More