Menu

Korte gedachten Posts

Meisjes en oude meisjes

Eerst ben je een klein meisje, dat alles met grote ogen bekijkt. Dan word je groter en leer je giechelen en gniffelen. Je wordt een jonge vrouw en wordt geacht serieus te zijn. Je krijgt een relatie en gaat huisje, boompje, beestje spelen. Wie weet krijg je kinderen en leer je naast zorgen en zorgelijk zijn, je opnieuw te verwonderen over je wereld, door de grote ogen van je kind. Je groeit –vaak letterlijk- groter en wordt een volwassen vrouw, met meerdere rollen in het leven. Je hebt je eigen gezin en zorgt ernaast voor je ouders en bekijkt zorgelijk hoe het is, om je mogelijkheden te zien krimpen in plaats van groeien. Je wordt ouder en met het ouder worden merk je dat je vrouw zijn er minder toe doet. Naar buiten toe telt het niet meer zo mee. Je wordt zelf oud en probeert vol te houden dat het nog niet zover is. Je wordt echt oud en met je oud zijn, komt het meisje van vroeger weer naar boven. Ze lacht, giechelt, flirt en kijkt soms met grote ogen om zich heen. Maar dan weer klein geworden, in een lijf dat ooit groter was. De cirkel is bijna rond…

Read More

De mensen om je heen

Een vriendenkring is als een mooi veldboeket van bloemen. Allemaal verschillende maten en kleuren van vrienden. Met de een kun je leuk naar een film, met de andere heb je diepzinnige gesprekken, weer een andere bel je om samen te gaan fietsen. De een kun je vertrouwen met je diepste geheimen, de ander is een soort klankbord voor ideeën en met weer een andere kun je niet goed praten maar heel goed samen iets ondernemen. Het is belangrijk dat je niet op zoek bent naar vrienden waar je altijd alles mee kunt, dat hoeft niet. Dan zou je een boeket van allemaal dezelfde bloemen krijgen. Het is juist de variëteit die zorgt dat het totaal van het boeket zo mooi is, daar hoort naast de bloemen ook groen bij.

Read More

In de marge

Op terrassen zitten mensen met aangebrande gezichten, goedlachs te wachten op drank en eten. Rijke, smetteloze witte kleren of flonkerende combinaties, om ogen en geesten te verblinden. Even verderop is een wonderlijke geïsoleerde plek, omgeven met gaas. Een asielzoekerscentrum voor eenden, kippen en twee hanen. Een van de megakippen prikt enthousiast in een flinke groenbeschimmelde appelpunt. Het leven is goed in de marge.

Read More

Angst

Net als jaloezie is angst een onstuitbaar gif dat uiteindelijk door al je aderen vloeit, als je er voeding aan geeft. Angst voed je door je terug te trekken, jezelf te isoleren, moeilijke momenten of plaatsen uit de weg te gaan. Angst wordt zo onnoemelijk groot omdat je hem, door ervoor te wijken, zo groot en onbekend maakt. De angst wordt in onbewaakte (niet door jou gecontroleerde momenten) een monster dat groter en sterker zal zijn dan jij je durft voor te stellen. In al die ongetoetste fantasieën ben je zelf de gedoodverfde verliezer. Je wijkt en wijkt en kunt niet winnen. Tegenstrijdig als het lijkt loont het meeste, dat je de angst letterlijk het hoofd biedt. Erin springen en je eraan over geven. Dan ontdek je dat de grote schaduw voor jou wijkt en wijkt, tot er een kleine angst overblijft, die je herkent en makkelijk aankunt.
Jehanne

Read More

Over opvoeden

Over opvoeden, ideale zenders en ontvangers

Wat ouders dreigen te vergeten, is dat zij van nature de meest belangrijke zenders voor hun kind(eren) zijn en dat kinderen de ideale ontvangers voor ouders zijn. Ouders denken (als zij er al over nadenken) dat zij bezig zijn met opvoeden, als zij bewust proberen hun kinderen op te voeden. Zij hebben gedachten over hoe een mens zou moeten zijn en proberen op voor hen geschikte tijden daaraan te werken met hun kinderen. De tijden dat zij niet bewust bezig zijn met opvoeden, maar gewoon leven zoals ze dat, zonder zich bewust te zijn, gewend zijn geraakt, zenden zij net zo hard hun voorbeeldgedrag uit naar hun kind(eren), als wanneer zij dat wel bewust doen. Ieder mens heeft in zijn doen en laten tegenstrijdige stromingen zitten. Een nog nader te ontwikkelen veld dat even aan de aandacht is ontsnapt. Net zoals die plek in huis waar je direct na de verhuizing nog van alles mee van plan was, maar waaraan tien jaar later nog niets gedaan is. Je ziet die onvolmaakte plek niet meer, omdat je eraan gewend bent geraakt. Kinderen zien dat wel van hun ouders. Kinderen staan wijd open en denken ‘hé, dat klopt niet, mijn vader of moeder zegt dit, maar doet nu zelf iets heel anders’. Met een beetje mazzel, als zender en ontvanger goed op elkaar afgestemd zijn, zegt zo’n kind dat tegen zijn ouders. Dan hangt het van de openheid van ouders af wat er na gaat gebeuren. Het is niet makkelijk voor een ouder iets van zijn eigen kind aan te nemen. Als de ouder het commentaar onder de mat veegt, of op de lange baan schuift, onstaat de eerste storing in de zender-ontvanger verhouding. Naarmate dat meer gebeurt, wordt de verhouding meer verstoord. Tegen de tijd dat je kind pubert, valt er niet meer te praten, omdat de basisverhouding al jaren zoek is. Een kind kan je als geen ander bewust maken van je eigen functioneren. Eigenlijk voeden ouders en kinderen elkaar op.

Read More