Menu

A

|

A

De Vrijheid en de Doodstraf

Twee voorportalen van de dood. Gelaten rust onderin. Je weet niet wanneer je tijd aangebroken is, je weet wel dat de volgende die eruit gehaald wordt, het leven moet laten. De ruimte is te klein voor zovelen. Een glaswand scheidt de twee bakken. Berustend liggen ze laag op laag opgestapeld.
Ineens slaat in de kleinste bak de onrust toe: een kleine krab klimt bovenop zijn soortgenoten en klauwt wanhopig omhoog, naar waar hij vrijheid verwacht.
Onder hem worden grote zeeschepsels verstoord. Een ervan, een reuze zeespin, richt zich op en begint met scherpe scharen in de voorpoten van de kleine krab te knijpen. Die kan nergens heen. Meer grote zeebeesten worden wakker. De kleine krab wordt aan alle kanten aangevallen en delft het onderspit.
Nu klimt de grootste zeespin bovenop de hele stapel en grijpt met zijn lange armen bijna de bovenrand van het bassin.

Zo gaat het niet. Ik verander van plek, geëmotioneerd over deze basale strijd om te overleven, die zich voor mijn ogen afspeelde. Als een verwijzing naar de overlevingsstrijd in de samenleving, waar het er net zo aan toe gaat.

Aan het eind van de avond vraag ik aan mijn tafelgenoot hoe het ervoor staat. ‘ Alles is rustig’ krijg ik te horen. Inderdaad als ik me omdraai is alles weer in totale rust, berusting. Het is 22.00 uur, de kans dat nu nog iemand langskomt die het doodvonnis tekent lijkt verstreken.
Overigens aten wij geen schaaldieren die avond.

Jehanne
Armacao da Pera
januari 2005

De Vrijheid en de Doodstraf

Twee voorportalen van de dood. Gelaten rust onderin. Je weet niet wanneer je tijd aangebroken is, je weet wel dat de volgende die eruit gehaald wordt, het leven moet laten. De ruimte is te klein voor zovelen. Een glaswand scheidt de twee bakken. Berustend liggen ze laag op laag opgestapeld.
Ineens slaat in de kleinste bak de onrust toe: een kleine krab klimt bovenop zijn soortgenoten en klauwt wanhopig omhoog, naar waar hij vrijheid verwacht.
Onder hem worden grote zeeschepsels verstoord. Een ervan, een reuze zeespin, richt zich op en begint met scherpe scharen in de voorpoten van de kleine krab te knijpen. Die kan nergens heen. Meer grote zeebeesten worden wakker. De kleine krab wordt aan alle kanten aangevallen en delft het onderspit.
Nu klimt de grootste zeespin bovenop de hele stapel en grijpt met zijn lange armen bijna de bovenrand van het bassin.

Zo gaat het niet. Ik verander van plek, geëmotioneerd over deze basale strijd om te overleven, die zich voor mijn ogen afspeelde. Als een verwijzing naar de overlevingsstrijd in de samenleving, waar het er net zo aan toe gaat.

Aan het eind van de avond vraag ik aan mijn tafelgenoot hoe het ervoor staat. ‘ Alles is rustig’ krijg ik te horen. Inderdaad als ik me omdraai is alles weer in totale rust, berusting. Het is 22.00 uur, de kans dat nu nog iemand langskomt die het doodvonnis tekent lijkt verstreken.
Overigens aten wij geen schaaldieren die avond.

Jehanne
Armacao da Pera
januari 2005

No Comments

Comments Are Closed