Menu

A

|

A

Kleine wereld

Van de grond kun je de aderen van de aarde, al dan niet gezwollen, zien als rivieren. Vanuit de lucht ziet de huid er anders uit. Niet open waterwegen, maar onderhuidse bloedstromen, lopen als donkere banen door alle soorten land. Dan zie je het vel van onze wereld, hier begroeid, daar kaal en ergens anders geschaafd en aangetast. Met rare vlakken, die symetrisch, speciaal voor het oog van de lucht gemaakt lijken te zijn.
Waar de mens werkt verschijnt een lapjesdeken met naden van wegen en prachtige puntpatronen van zorgvuldig lineair aangeplante boomgaarden. Als sterren liggen muizenhuizen waar wegen samenkomen of water stroomt. Hard en kunstmatig zijn scheidslijnen van stuwmeren. Welke vergeten dorpen worden nu bewoond door vissen, die verbaasd hun keukens verkennen? Wat eten we vandaag?
Zee is net zo diep, als hemel hoog. Alleen een eenzaam witte stip schip, maakt mateloosheid meetbaar.
Wolkengolven, als zandribbels, als vloedlijn kabbelend water, laten zien dat stromen lucht, land of water tot gelijke patronen leiden, aan gelijkwaardige wetmatigheden gehoorzamen.
Nu pas, als verderkijker, gedragen op zilveren vleugels, krijg ik de kans te begrijpen.

maart 2002,
in de lucht
Jehanne

Kleine wereld

Van de grond kun je de aderen van de aarde, al dan niet gezwollen, zien als rivieren. Vanuit de lucht ziet de huid er anders uit. Niet open waterwegen, maar onderhuidse bloedstromen, lopen als donkere banen door alle soorten land. Dan zie je het vel van onze wereld, hier begroeid, daar kaal en ergens anders geschaafd en aangetast. Met rare vlakken, die symetrisch, speciaal voor het oog van de lucht gemaakt lijken te zijn.
Waar de mens werkt verschijnt een lapjesdeken met naden van wegen en prachtige puntpatronen van zorgvuldig lineair aangeplante boomgaarden. Als sterren liggen muizenhuizen waar wegen samenkomen of water stroomt. Hard en kunstmatig zijn scheidslijnen van stuwmeren. Welke vergeten dorpen worden nu bewoond door vissen, die verbaasd hun keukens verkennen? Wat eten we vandaag?
Zee is net zo diep, als hemel hoog. Alleen een eenzaam witte stip schip, maakt mateloosheid meetbaar.
Wolkengolven, als zandribbels, als vloedlijn kabbelend water, laten zien dat stromen lucht, land of water tot gelijke patronen leiden, aan gelijkwaardige wetmatigheden gehoorzamen.
Nu pas, als verderkijker, gedragen op zilveren vleugels, krijg ik de kans te begrijpen.

maart 2002,
in de lucht
Jehanne

No Comments

Comments Are Closed