Menu

A

|

A

Lotus

De zon schijnt. Het is druk in de stad. Mensen eten nazomers ijsjes. Ergens klinkt een accordeon. Vogels fluiten, klokken beieren. Twee honden spelen een spel. Katten met lange haren kijken door grote ramen naar buiten. Weekend wordt gevierd, overal is men blij met een extra onverwachte dag, toch-nog-zomer. Mensen gaan uit. Niemand weet het, ook zij niet. Dan valt de nacht op de dag dat zij sterft.

Het regent als een scherm, heel de dag. Het vocht dringt door in kieren en gaten. Herfst slaat toe, met gladde afvallige bladeren. Huilbuien kleven op ruiten. Wat verstand niet kan bevatten, houden hersens buiten. Heel klein is de kring die bij elkaar komt, troosteloos de hemel en aarde. Daar waar zij zocht, als een tere bloem, naar haar eigen plaats, haar eigen waarden, naar richting en ziel. Zoveel ontmoetingen en zo vaak twijfel en pijn. Behalve bij wie echt bij haar zou zijn. Zij zijn nu alleen, afgehakt van haar, nagebleven. Met schrik in de ziel en een donker pad naar een vage toekomst. De dag van haar uitvaart. Zij had wat van een lotusbloem.

Jehanne
oktober 2002

Lotus

De zon schijnt. Het is druk in de stad. Mensen eten nazomers ijsjes. Ergens klinkt een accordeon. Vogels fluiten, klokken beieren. Twee honden spelen een spel. Katten met lange haren kijken door grote ramen naar buiten. Weekend wordt gevierd, overal is men blij met een extra onverwachte dag, toch-nog-zomer. Mensen gaan uit. Niemand weet het, ook zij niet. Dan valt de nacht op de dag dat zij sterft.

Het regent als een scherm, heel de dag. Het vocht dringt door in kieren en gaten. Herfst slaat toe, met gladde afvallige bladeren. Huilbuien kleven op ruiten. Wat verstand niet kan bevatten, houden hersens buiten. Heel klein is de kring die bij elkaar komt, troosteloos de hemel en aarde. Daar waar zij zocht, als een tere bloem, naar haar eigen plaats, haar eigen waarden, naar richting en ziel. Zoveel ontmoetingen en zo vaak twijfel en pijn. Behalve bij wie echt bij haar zou zijn. Zij zijn nu alleen, afgehakt van haar, nagebleven. Met schrik in de ziel en een donker pad naar een vage toekomst. De dag van haar uitvaart. Zij had wat van een lotusbloem.

Jehanne
oktober 2002

No Comments

Comments Are Closed