Menu

A

|

A

Over opvoeden

Over opvoeden, ideale zenders en ontvangers

Wat ouders dreigen te vergeten, is dat zij van nature de meest belangrijke zenders voor hun kind(eren) zijn en dat kinderen de ideale ontvangers voor ouders zijn. Ouders denken (als zij er al over nadenken) dat zij bezig zijn met opvoeden, als zij bewust proberen hun kinderen op te voeden. Zij hebben gedachten over hoe een mens zou moeten zijn en proberen op voor hen geschikte tijden daaraan te werken met hun kinderen. De tijden dat zij niet bewust bezig zijn met opvoeden, maar gewoon leven zoals ze dat, zonder zich bewust te zijn, gewend zijn geraakt, zenden zij net zo hard hun voorbeeldgedrag uit naar hun kind(eren), als wanneer zij dat wel bewust doen. Ieder mens heeft in zijn doen en laten tegenstrijdige stromingen zitten. Een nog nader te ontwikkelen veld dat even aan de aandacht is ontsnapt. Net zoals die plek in huis waar je direct na de verhuizing nog van alles mee van plan was, maar waaraan tien jaar later nog niets gedaan is. Je ziet die onvolmaakte plek niet meer, omdat je eraan gewend bent geraakt. Kinderen zien dat wel van hun ouders. Kinderen staan wijd open en denken ‘hé, dat klopt niet, mijn vader of moeder zegt dit, maar doet nu zelf iets heel anders’. Met een beetje mazzel, als zender en ontvanger goed op elkaar afgestemd zijn, zegt zo’n kind dat tegen zijn ouders. Dan hangt het van de openheid van ouders af wat er na gaat gebeuren. Het is niet makkelijk voor een ouder iets van zijn eigen kind aan te nemen. Als de ouder het commentaar onder de mat veegt, of op de lange baan schuift, onstaat de eerste storing in de zender-ontvanger verhouding. Naarmate dat meer gebeurt, wordt de verhouding meer verstoord. Tegen de tijd dat je kind pubert, valt er niet meer te praten, omdat de basisverhouding al jaren zoek is. Een kind kan je als geen ander bewust maken van je eigen functioneren. Eigenlijk voeden ouders en kinderen elkaar op.

Over opvoeden

Over opvoeden, ideale zenders en ontvangers

Wat ouders dreigen te vergeten, is dat zij van nature de meest belangrijke zenders voor hun kind(eren) zijn en dat kinderen de ideale ontvangers voor ouders zijn. Ouders denken (als zij er al over nadenken) dat zij bezig zijn met opvoeden, als zij bewust proberen hun kinderen op te voeden. Zij hebben gedachten over hoe een mens zou moeten zijn en proberen op voor hen geschikte tijden daaraan te werken met hun kinderen. De tijden dat zij niet bewust bezig zijn met opvoeden, maar gewoon leven zoals ze dat, zonder zich bewust te zijn, gewend zijn geraakt, zenden zij net zo hard hun voorbeeldgedrag uit naar hun kind(eren), als wanneer zij dat wel bewust doen. Ieder mens heeft in zijn doen en laten tegenstrijdige stromingen zitten. Een nog nader te ontwikkelen veld dat even aan de aandacht is ontsnapt. Net zoals die plek in huis waar je direct na de verhuizing nog van alles mee van plan was, maar waaraan tien jaar later nog niets gedaan is. Je ziet die onvolmaakte plek niet meer, omdat je eraan gewend bent geraakt. Kinderen zien dat wel van hun ouders. Kinderen staan wijd open en denken ‘hé, dat klopt niet, mijn vader of moeder zegt dit, maar doet nu zelf iets heel anders’. Met een beetje mazzel, als zender en ontvanger goed op elkaar afgestemd zijn, zegt zo’n kind dat tegen zijn ouders. Dan hangt het van de openheid van ouders af wat er na gaat gebeuren. Het is niet makkelijk voor een ouder iets van zijn eigen kind aan te nemen. Als de ouder het commentaar onder de mat veegt, of op de lange baan schuift, onstaat de eerste storing in de zender-ontvanger verhouding. Naarmate dat meer gebeurt, wordt de verhouding meer verstoord. Tegen de tijd dat je kind pubert, valt er niet meer te praten, omdat de basisverhouding al jaren zoek is. Een kind kan je als geen ander bewust maken van je eigen functioneren. Eigenlijk voeden ouders en kinderen elkaar op.

No Comments

Comments Are Closed